Համարներ

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
1/1/1998 title=
1/1/1998

Խմբագրական

Ընդերք-եզերք-խառնարան • հանգույց-եզրագիծ-ռուբիկոն*

Ընդերքի խնդիր ունենք:

Հանքերի ու հանքագործության հարցեր կան:

Եթե աշխարհագրությունդ չի շռայլում հանքերով, քո ընդերքում պիտի դառնաս հանքերիդ ստեղծողը:

Ստեղծագործության, երևակայության և ազատության առանցքի շուրջ ենք փնտրելու մշակութային էպիկենտրոնների հորիզոնականները: Մնայունի և անցողիկի եզրերին ենք պեղելու կայացածն ու ձգտելու արդիական ինքնաճանաչողության կայացման: Վիճակների և կարողությունների մոբիլիզացիայի, սինթեզի, ինտեգրացիայի, մանիֆեստացիայի հրամայականն է  փորագրվում մեր  հոգում տրոհումի   և  օտարացման անապատը աստիճանաբար ոռոգելու, ջրհորների, ջրանցքների և օազիսների, նաև կոյուղիների քաղաքաշինական և քաղաքակրթական մեր բնազդով ժամանակի էությունից արարելու և արարվելու իրավունքին նորից արժանանալու համար: Ստեղծագործությունն է գոյության  արդարացումը, Էության  բեղմնավորման  արմատը:  Ստեղծագործել  նշանակում  է էանալ բեղմնավորվող  ընդերքից,  մոտենալ  սահմանին,  եզերքին  և ռուբիկոնն անցնելով դառնալ տիեզերք:

Մենք ընդերքի խնդիր ունենք: Խմորումների կարիք: Նյութափոխանակության ու ներարկումների  պահանջ  կա  մենախոսության,  երկխոսության և բանավեճի    եզրերին,    մենաստեղծական    ու  համաստեղծական խառնարաններ արարելու համար:

Մտածելակերպի ու աշխարհայացքի խնդիրներ կան: Տեսողական և ընկալողական ընդունակությունների զարգացման անհրաժեշտություն: Մնայունի լուսանցքում մնալու և անցողիկի ճահճում չխրվելու համար` առօրյա կուրության հաղթահարման հրամայական, սերունդների գաղափարաստեղծական հերթափոխի հանգույցում:

Հասել ենք հերթական եզրագծին: Մենք եզերքում ենք :

Ռուբիկոնն անցնողը կտեսնի աշխարհն ու իր տեղն այդ աշխարհում:

Ռուբիկոնն անցնողն է եզերքը տիեզերք դարձնողը:

“Alea jacta est!” – Վիճակը նետված է . ընդերքային հանդիպումների ակնկալիքով`

Ռուբիկոն

 

*Ռուբիկոն (Rubiconis) – իտալական Ռավեննա և Ռիմինի (Արիմին) քաղաքների միջև ընկած, Ադրիատիկ ծովը թափվող, անցյալում Գալլիան Հռոմեական Հանրապետու- թյունից բաժանող գետի հին անվանումը, որը աշխարհաքաղաքական, իսկ հետագայում նաև մշակութաբանական-հոգևոր առումով պրոտոֆենոմենը դարձավ բոլոր այն սահմանամերձ-եզրային երևույթների, որոնք ավարտվում են գիտակցության և կեցության մետամորֆոզով: Պատմականորեն այդ քայլն արվել է մ.թ.ա. 49 թվականին Հուլիոս Կեսարի կողմից Ռուբիկոնն անցնելուց հետո:

1/2/2000 title=
1/2/2000

Տրոհվող մի բնակչություն իր առօրյա անդունդի առաձգական հատակին, որ պիտի մխիթարվի պապանձված ըմբռնումի իր առաքինությամբ այդ առաձգականության գործակցի ամենօրյա չափումներով:

Մեր պատմությունը կարծես սպառել է իր էթնիկական պատկանելիության պաշարները: Մենք կանգնած ենք մարդու պատմության հերթական Ռուբիկոնին: Հիշենք մի հատված Չժուան Ցզիից (մ.թ.ա. IV դար).

Ազատություն տալ աշխարհին

Ես լսել եմ, որ Երկնատակի աշխարհին պետք է թույլ տալ լինել այնպիսին, ինչպիսին որ այն կա, բայց չեմ լսել, թե աշխարհը պետք է ղեկավարել: Ես ասում եմ` «թույլ տալ լինել», քանզի երկյուղում եմ, որ մարդկանց բնությունը կայլասերեն ղեկավարելով: Ես ասում եմ` «լինել այնպիսին, ինչպիսին որ այն կա», քանզի երկյուղում եմ, որ ղեկավարելով կարելի է բռնի կերպով փոխել մարդկանց հատկությունները: Բայց եթե ոչ ոք հակված չէ ավելորդ շռայլության և չի հրաժարվում իր կենսական հատկություններից, հետևաբար ինչու ղեկավարել Երկնատակը (Поднебесье):

Անցյալում, երբ Յաոն ձեռնարկեց կարգուկանոն հաստատել աշխարհում, արեց այնպես, որ յուրաքանչյուր ոք սիրեց իր բնությունը, և ողջ Երկնատակը ցնծում էր: Իսկ երբ Ցզեն հաստատեց իր կարգը, մարդիկ ատեցին իրենց բնությունը, և ողջ Երկնատակը տրտմության մեջ էր: Սակայն ցնծալ կամ տխրել նշանակում է գնալ իր բնական հատկությունների դեմ, իսկ այն ամենը, ինչ հակասում է այդ հատկություններին, չի կարող լինել հարատև:

Մարդը շողքն է մարդու:

Ինչին որ ես նայում եմ, նայում է ինձ:

Քնած ջրերում հանգչում է աշխարհը,

Խխունջի արձագանքով լողում է քո խոսքը…

1/3/2001 title=
1/3/2001

252 տարի առաջ, 1749-ի օգոստոսի 28-ին, Գերմանիայի Ֆրանկֆուրտ քաղաքում ծնվել է Յոհան Վոլֆգանգ Գյոթեն, առ այսօր մեծ զարմանք ու հիացմունք առաջացնող այդ մարդ-մշակույթը, որի ժառանգության հետ աշխատանքը ահռելի նշանակություն է ունեցել բազմաթիվ անհատների հոգևոր կերպարի ձևավորման գործում: «Ռուբիկոնի» այս համարը նվիրված է այդ աշխատանքի որոշ ասպեկտներին, որոնցում բացահայտվում են Գյոթեի առավել անծանոթ դրսևորումները:

1/4/2002 title=
1/4/2002

Ազատության փորձությունը XX դարի առանցքային երևույթներից էր։ Ստեղծագործող անհատի ձևավորումն ու կայացումը իրականանում էր այդ փորձության դաշտում՝ դաժան պայքարի, պարտությունների և հաղթանակների մթնոլորտում։ Բազմաթիվ կենսագրություններ ընդ­հատվեցին մեծ բռնության ուժով։ Օրակարգում դավաճանությունն էր:

Եղիշե Ձարենցի ծննդյան 105-ամյակին, վերհիշելով տակավին դեռ չմարսված արհավիրքի դրվագները, չմոռանանք, որ մեր ժառանգու­թյունը անտանելի է իր ծանրությամբ։ Սփոփվելու համար մտաբերենք եվրոպական դիմադրության երկու փուլերի՝ 30-ական և 60-ական թվականների դեմքերից երկուսին՝ ֆրանսիացի Ռընե Շառին և գեր­մանացի Յոզեֆ Բոյսին, որոնք ինտենսիվ աշխատեցին իրենց ժա­ռանգության հետ ժամանակի փոթորիկներին պատասխանելու հա­մար։ Այդ ժառանգության սերուցքը անհատական մտածողության կուլ­տուրան էր, առանց որի ազատությունը պատրանք է։ Լոկի, Լայբնիցի և Կանտի ներդրումն այդ ճանապարհին դժվար է գերագնահատել։

Մենք այդ ճանապարհը չենք անցել։ Այդ իսկ պատճառով միջնադարը վերաիմաստավորված չէ բնավ։ Հայտնվել ենք դարաշրջանային անորոշությունների խաչմերուկում։

Իսկ միջնադարում մենք գիտեինք մեր տեղը և դրա հաշվին ենք ապրում առ այսօր։ Փոքրիկ վկայություն՝ Վարդան Անեցի։

2/5/2002 title=
2/5/2002

Հյուսել և ներհյուսվել, վկայել ու արձանագրել կատարվածն ու կատարվողը` ժամանակի ու տարածության մեր խաչմերուկում «նյութափոխանակությունը» վերականգնելու համար:

Եվրասիայի  հյուսվածքներում  ապրելը  մեծ գերխնդրի արվեստ է ներկայիս քաղաքակրթական խցանումների ու փակուղիների պայթուցիկ աշխարհում:

Երկրի սրինգը, որ երկրային անցքերի ողջ բազմազանությունն է, քչերն են լսում: Աղմուկ է դրսում: Աղմուկ է ներսում: Հապա ի՞նչ է Երկնքի սրինգը.

– Տասը հազար տարբեր ձայներ: Սակայն ո՞վ է թույլատրում նրանց ամենքին լինել այնպիսին, ինչպիսին կան և երգել այնպես, ինչպես երգվում է:

… Եթե չլիներ «ուրիշը», չէր լինի և իմ «եսը», իսկ եթե չլիներ իմ «եսը», ինչ-որ բան որոշելու անհրաժեշտությունը չէր լինի: Թվում է՝ այստեղ մենք հեռու չենք ճշմարտությունից, սակայն դեռևս չգիտենք, թե որտեղից են գալիս մեր մտքերը…

1/6/2004 title=
1/6/2004

Խմբագրականի փոխարեն 

Մուշի բանալի

...բանալի ու բանալիություն է փնտրում...

Ի՞նչ ես փակել և ի՞նչ ես բացել դու, երբ Հայրենիքի մարմինը դեռ կաթվածահար չէր իր ոգեզարկերակը արձանագրող վանքերում: Երբ Երկինքը դեռ մուտք ուներ Երկիր մարդիրեղենության բոլոր մանրուքներում:

Քեզ վստահված դռան ետևում մեր նախնիների խնամած տարածությունն իր աղոթքներով ու դպրությամբ դեռ զրնգում եր ոգեբերքահավաքի երկնակամարում:

Այնուհետև սկսվեց ջարդն ու թալանը, և դու անհետացար բզկտված իրերի արանքում` քո ժանգի մեջ պահելով բռնաբարված ժամանակի ու տարածության գաղտնիքը:

Կորած իրերի պատմությունը երկար պահելով քեզ իր խեցիներում, չնախատեսված պատահականության հրաշքով թողեց, որ սայթաքես անհետացած Հայրենիքի զնդաններից ու հայտնվես ժառանգներիդ ափերում` վկայելու ժամանակի փակերի տակ կալանավոր բանալու ժանգից կակղած լռությունն ու նոր դռներ բացելու տենչը ժամանակակից անապատներում:

Քո փակած դռները այդպես էլ չբացվեցին: Հայրենիքի կմախքը հանելուկի պես սփռվեց մեր անգիտակցության տեսադաշտում` բազմապատկելով մոլորյալի մեր ունայնությունը: Միջնադարյան բանալիությունը, որ մեր նախնիները ձևակերպեցին քո մետաղյա մարմնում, դարերով հունցված երազների շունչն է տարածում մեր հուսահատության էպիկենտրոնում:

2/7/2004 title=
2/7/2004

Հունական մտքի համար բառն անմիջականորեն պատկանել է իրին, այնպես որ կարիք չի եղել այն դասել իրերի կեցությունից տարբեր ոլորտի: Բառը չուներ ոչինչ, որ զուտ լեզվական կամ իրերի աշխարհին օտար լիներ: Դրությունը փոխվեց, երբ Աստված-Մարդ-Բառ-Իր հարաբերության մեջ աստիճանաբար ավելի կարևորվեց Մարդ-Բառ վեկտորը: Երեք դար առաջ կոպեռնիկյան երկրորդ հեղափոխության նշանաբանի տակ տիեզերքը դարձյալ մարդակենտրոն հռչակվեց, իսկ մետաֆիզիկան փոխարինվեց մարդաբանությամբ:

«Ռուբիկոնի» հերթական համարը նվիրված է բառի խնդրին: Մեր հետաքրքրությունը լեզվաբանական չէ. այն մարդաբանական է` տիեզերաբանականի հեռանկարով:

Կոնցեպտուալ տարբեր մտահղացումների հեղինակները քննում են միևնույն եղելությունը, որ վկայված է Homo verbalis-ի (Բառային Մարդու) զարգացման տրամաբանությամբ, տրամաբանություն, որ կարող է թերևս ծնունդ տալ նաև մշակութային հերոսի կենցաղայինի ոլորտն իջեցված դիվային-զավեշտական կրկնակին` Homo trickster-ին:

Մաքս Պիկարդը դիտարկում է «անօգուտ» լռությունը և շահագործված բառը, որը վերածվել է բառային աղմուկի, հետևաբար հոռի լռության: Նախնական լույսի փոխարեն այսօրվա բառի մեջ առկա է միայն հնչումը, որը ոչինչ չի ասում մարդկային հոգուն, քանզի այն ծառայում է ոչ թէ հոգուն, այլ օգուտի աշխարհին:

Բառը մոգական է, – ասում է Պավել Ֆլորենսկին: Այն խտացնում է իր մեջ մարդկային հոգևոր աճով (կամ անկումով) արձանագրված իմաստույթները: Բառի մեջ սեղմված է ողջ ժողովրդի պատմական կամքը, որը պայմանավորում է անհատի ծագումնաբանությունը` վերացնելով լեզվի մեջ անհատականի և համաժողովրդականի դերի մասին վեճը:

Սակայն բառը տեխնոլոգիականանում է: Բանավոր փուլից անցնելով գրավորին, ապա տպագրին, այն ի վերջո ընդունում է էլեկտրոնային կեցութաձև: Բանավորության մոգականությունը կորսված է: Գրվելով` բառն ընդունում է տարածության, այն է` «մակերեսի» պարտադրած որակները, ամենից առաջ իրեղենությունը: Վալտեր Օնգը գրում է. «Այդպիսի իրերը այդքան էլ պատրաստակամ չեն զուգորդվելու մոգականի հետ: Չէ՞ որ դրանք գործողություն չեն, այլ արմատական իմաստով մեռած են»:

Մարդուն ճակատագրորեն անհրաժեշտ է եղել բառի միջոցով հեռանալ իրից` այնուհետև նույն բառով այդ իրին մոտենալու համար: «Սակայն մեղսավոր անկումից հետո մարդը պարտավոր է եղել ոչ միայն հացը, այլև բառը վաստակել երեսի քրտինքով: Եթե միասնությունը հաջողվի նրան, ապա նա բառի և իրի հետ միասին կհանվի բեկման պատմությունից` դառնալով ասես տարածությունից և ժամանակից մեկուսացած: Սակայն այդ մեկուսացումը կլինի հրաշալի, դրախտային սկիզբ» (Մաքս Պիկարդ):

1/8/2005 title=
1/8/2005

Ստեղծագործություն և ըմբռնում, տրամախոսությունև հերմենևտիկա. սրանք են ոգու մասին գիտությունների առանցքային հասկացությունները:

Ստեղծագործության իսկական ծնունդը տեղի ունի այն ժամանակ, երբ ինչ-որ բան ասելու ցանկությունը հանդիպում է ինչ-որ բան լսելու ցանկությանը: «Բոլոր ժամանակներում մարդկանց մտածելու, գրելու, դատելու, խոսելու ձևը ... նույնիսկ այն, թե ինչպես են նրանք ընկալում այս կամ այն երևույթը, ... նրանց ողջ պահվածքը կարգավորվում է որոշ կառուցվածքով, այնպիսի մի համակարգով, որը փոխվում է դարաշրջանների և հասարակությունների հետ մեկտեղ, բայց որն առկա է բոլոր դարաշրջաններում և բոլոր հասարակություններում» (Միշել Ֆուկո): XX դարը, որ փառահեղ ներդրում ունեցավ արվեստի և ստեղծագործության տարբեր բնագավառներում, անցնելով բազմապիսի իզմ-երի անհանգիստ, հաճախ ջղաձիգ ճանապարհը, մեր աչքի առաջ ավարտվեց հոգևոր ճգնաժամով: Այս ճգնաժամի ախտանիշները նկատվել են դեռ դար առաջ: Սակայն ճգնաժամը անել փակուղի չէ: Ներկան ճիշտ գնահատելու և հնարավոր հեռանկարները տեսնելու համար անհրաժեշտ է կազմել նոր հասկացություններ` հընթացս պեղելով դեռ ոչ հեռավոր անցյալի ժառանգությունը:

Ներկայացվող նյութերի հեղինակները և զրույցների մասնակիցները մարդիկ են, որոնք մտահոգ են եղել այդ խնդրով: XX դարի արհավիրքների և մարդկային հոգու աղետալի փլուզումների մթնոլորտում նրանք մտածել են և մտածել են տվել ստեղծագործության, ճշմարտության, մարդու և բնության հարաբերակցության, սրանց իմաստավորման, արվեստի Մայր տաճարի մասին:

1/9/2006 title=
1/9/2006

Բառը և պատկերը մարդու ստեղծագործ ճանաչողության և ճանաչող ստեղծագործության հոգևոր այն կերտվածքներն են, որոնց մեջ նա կարողանում է բացահայտել իրեն և աշխարհը` կառուցելով նոր աշխարհ, որում չի գտնում հանգիստ ու բավարարում, և մշտապես պահանջ ունի վերստին մեկնաբանելու ինքն իրեն` փոխելով բառերը այլ բառերով, պատկերները այլ պատկերներով, հաճախ նաև բառերը պատկերներով և հակառակը:

«Ռուբիկոնի» այս համարի թեմատիկ առանցքը բառի և պատկերի խնդիրն է:

«Աշխարհի պատկեր» հասկացությունը շրջանառության մեջ է դրել Լյուդվիգ Վիտգենշտայնը: Սակայն պատկերը նա հասկանում է որպես խոսքայնորեն հոդավորված համակցություն, որը կառուցվում է ճիշտ նույն օրենքներով, ինչ խոսքը. այդ խնդրին է նվիրված նրա «Տրամաբանական տրակտատը», որի կարևորագույն հատվածների մի քաղվածք ներկայացնում ենք ընթերցողի ուշադրությանը:

Բառի և պատկերի մրցակցային փոխհարաբերության էական գծերն է ֆիքսել ամերիկացի վերլուծաբան Միթչելը` համարելով, որ այս երկուսի միջև ծավալվող մշակութային բանավեճը ճանաչողության կարևորագույն խթանն է: Նրա մեծ աշխատությունը, որի հատվածներն ենք ներկայացրում միայն, խորհրդանշականորեն վերնագրված է «Իկոնոլոգիա»:

Անթրոպոսոֆիայի հիմնադիր Ռուդոլֆ Շտայների «Ոգեգիտությունը և լեզուն» կարևոր զեկույցը, որը շարունակում է արծարծել «Ռուբիկոնի» վերջին երկու համարների ծանրության կենտրոնում գտնվող բառի և ստեղծագործության ֆենոմենների թեման, քննում է լեզուն որպես մարդ էակին կազմավորող նախատիպային գործունեություն: Ժամանակակից ֆրանսիացի փիլիսոփա Էմիլ Սիորանի «Գոյություն ունենալու գայթակղությունը» էսսեն, որ գրված է պոստմոդերն սկեպսիսին հատուկ ոճով, գաղափարների պատմությունը ֆիքսում է որպես բացարձակի վերածված «բառերի շքերթ», իսկ գոյություն ունենալու ճանաչողության հավակնությունը «վայելչորեն պարտվելու և արժանապատիվ մերժվելու» փորձ:

Կազիմիր Մալևիչը իր «Սուպրեմատիզմ» գրքից բերված հատվածներում խոսում է աշխարհի ճշմարիտ պատկերի մասին` որպես իրերի առարկայազրուրկ իսկությանը միտված ըմբռնման:

Հարկ ենք համարում առանձին նշել Արթուր Ավանեսովի «Հանդիպումներ Բուլեզին» հոդվածը, որում հեղինակը ամփոփում է ժամանակակից ֆրանսիացի մեծ կոմպոզիտոր Պիեռ Բուլեզի հետ իր ստեղածագործական շփումներից ստացած տպավորությունները: Սիրանույշ Գալստյանի «Բեռլին` քաղաք և խորհրդանշան» հոդվածն անդրադառնում է Եվա Մազյերսկայի և Լաուրա Ռասկարոլիի «Մոսկվայից մինչև Մադրիդ. պոստմոդեռն քաղաքները և եվրոպական կինոն» գրքին, որտեղ վերահաստատվում է քաղաքի «տեղն» էկրանին, նրա կարևորությունն իբրև կյանքի թատերաբեմ և նկարահանման հրապարակ:

2/10/2006 title=
2/10/2006

Ռուբիկոնի ներկա համարի առանցքային նյութը հայկական է: Համարը բացվում է Ռոմիկ Քոչարյանի երկու հոդվածներով: Դրանք փորձում են նշմարել Մովսես Խորենացու «Պատմության» պատմա-հերմենևտիկական յուրացման եղանակը, որով կարելի է հետամուտ լինել հիշյալ երկի ոչ միայն պատմական, այլև աստվածախոսական-գոյաբանական մոտիվներին:

Կոլեկտիվ ներկայության պարադոքսներն է քննում Աշոտ Ոսկանյանը իր «Ուխտի միաբանությունը, կամ կոլեկտիվ ներկայության պարադոքսները» հետաքրքրական էսսեյում:

Արծվի Բախչինյանի թարգմանությամբ ներկայացված են հայ նշանավոր բանաստեղծ Կոստան Զարյանի թղթակցությունները թիֆլիսյան «Զարյա Վոստոկա» թերթին, որոնցում հեղինակն անդրադառնում է 1924 թվականի Վենետիկի միջազգային ցուցահանդեսին:

Թարգմանաբար ներկայացվող Մուրադյան-Դեկունինգ զրույցը նվիրված է ամերիկահայ մեծ նկարիչ Արշիլ Գորկուն:

Թարգմանական նյութերի շարքում տեղ են գտել նաև աբստրակտ արվեստի ականավոր ներկայացուցիչ` անգլիացի քանդակագործ Բարբարա Հեփվորթի «Քանդակ» էսսեն, Ալբերտ Այնշտայնի «Գիտություն և կրոն» հոդվածը և Անդրե Ժիդի «Գրականության մեջ ազդեցության դերի մասին» բանախոսությունը:

1/11/2007 title=
1/11/2007

Այսօր երբ «Ռուբիկոնը» հիշում է Արա Գուրզադյանին` խնդիր է դրվում ոչ միայն և ոչ այնքան հարգանքի տուրք մատուցել հեռացածին, որքան վերջինիս մտորումներին ի մոտո ծանոթանալով` փորձել վերստեղծել հոգու այն տրամադրությունը և պահանջը, որը հիմք եղավ տվյալ ամսագրի գոյության համար:

2/12/2007 title=
2/12/2007

«Աշխարհի մեծությունը նրանում է, որ մարդը վիճաբանության մեջ է մտնում գոյության ուրիշ ձևերի հետ և այսկերպ սահմանափակում է դրանք ու սահմանափակվում դրանցով. մեզ համար այդ ուրիշը, – ի թիվս այլ ուրիշների, – կլինի խոսքը, որը արդարացնում և վիճարկում է աշխատանքի փառքը»,- գրում է Պոլ Ռիկյորը, որի «Աշխատանք և խոսք» հոդվածով էլ բացում ենք Ռուբիկոնի այս համարը:

Աշխատանք, մշակույթ, արժեք, խոսք, ընդվզում, ժամանակ, – ահա գոյաբանական այն իրողությունները, որոնք առաջնային քննության նյութ են եղել քսաներորդ դարի այնպիսի մտածողների համար, ինչպիսիք են Հայնրիխ Ռիկկերտը, Ալբեր Կամյուն, արդեն հիշատակված Պոլ Ռիկյորը: Ֆրիդրիխ Հյոլդեռլինի երկու բանաստեղծությունները քննող Վալտեր Բենյամինի հոդվածը անհրաժեշտաբար պիտի իր ավանդը բերի մեզանում գերմանացի մեծագույն պոետի յուրացման գործին:

Համարում զետեղել ենք Մարսել Դյուշանի` Անդրե Բրետոնի վկայությամբ «քսաներորդ դարի ամենախելացի մարդու» քննադատական էսսե-ակնարկները:

Թարգմանական տեքստերից բացի ընթերցողի ուշադրությանն ենք ներկայացնում նաև Արա Խզմալյանի, Սիրանույշ Գալստյանի և Սերգեյ Ստեփանյանի հոդվածները:

1/13/2008 title=
1/13/2008

«Ռուբիկոնի» այս համարը ունի բացառապես երաժշտական թեմատիկա:

Վաղուց էինք ուզում մեկ համար ամբողջությամբ նվիրել երաժշտությանն առնչվող տեսական հարցերին, հարցազրույցներին, այս ասպարեզում երկրում տեղի ունեցող անցուդարձին:

Կարծես հաջողվել է: Արթուր Ավանեսովի և Նովալիս Դերոյանի վերլուծական հոդվածների կողքին համարում զետեղել ենք Մոցարտի նամակների ընտրանի, Իգոր Ստրավինսկու հուշերից, հարցազրույցներ Պիեռ Բուլեզի և Տիգրան Մանսուրյանի հետ, ինչպես նաև Արթուր Ավանեսովի վերլուծական ռեպորտաժը Պենդերեցկու հայաստանյան օրերի մասին:

1/14/2011 title=
1/14/2011

Ռուբիկոնի այս համարում զետեղել ենք առավելապես արվեստի փիլիսոփայությանը և տեսությանը վերաբերող նյութեր: Ներկայացնում ենք հատված ամերիկացի արվեստի        խոշոր տեսաբան Ջորջ Սանտայանայի «Գեղեցիկի  զգացողությունը» գրքից, ամերիկացի աբստրակտ նկարիչ Ջեկսոն Պոլլոկի մի հարցազրույց և հենց աբստրակտ արվեստի հոր` Վասիլի Կանդինսկու «Աստիճաններ. Նկարչի տեքստը» ինքնակենսագրական էսսեն: Ներառել ենք գրականագետ Հենրիկ Էդոյանի «Շարժում դեպի հավասարակշռություն» գրքից ենթագլուխ (Գրական ժանրերը XVII-XIX դդ. գրականության մեջ): Համարն ամփոփում է ոգեգետ Ռուդոլֆ Շտայների «Իմ կյանքի ուղին» ինքնակենսագրական գրքի մի հատված: